PBL with PPL #2

42290787_2353445551362073_5209084899507568640_n ขยะ ก็คือผลิตผลที่เกิดจากการกินอยู่ใช้ของพวกเราทุกคน ทุกวันเราสร้างขยะ และขยะที่เราสร้างก็จะต้องมีจุดหมายของมันสักที่หนึ่ง ซึ่งถ้าเราทิ้งทุกอย่างรวมกัน มันก็จะไปอยู่เป็นกองขยะ เน่าเหม็น รอเวลาย่อยซึ่งสำหรับบางอย่าง เช่น พลาสติก อาจใช้เวลาถึง 500 ปี

ปัญหาคือว่า ถ้าขยะที่กองอยู่นั้นมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน ไม่ทันกับการย่อยสลายไป เราจะมีวิธีลดมันได้อย่างไร? ถ้าไม่เริ่มจากการลดขยะต้นทาง!
และถ้าขยะที่ตอนถูกทิ้งไม่ได้เปื้อน แต่ไปรวมกับขยะที่เปื้อนแล้วทำให้ตัวมันเปื้อนไปด้วย ยากต่อการนำกลับมารีไซเคิล ก็คือการเสียโอกาสที่จะลดขยะใช่มั้ย?

การเดินทางของขยะ ไม่ได้จบแค่ตอนที่เราทิ้งไปจากบ้านของเรา แต่มันคือการเริ่มต้นที่ “วิธีทิ้ง” … อาจเป็นการเลือกว่า ขยะหลังจากนั้นจะไปอยู่ในสภาพไหน? เป็นสภาพที่จะกลับมามีประโยชน์ต่อโลก หรือเป็นขยะที่จะเพิ่มภาระให้โลกเป็นมรดกให้ลูกหลานของเรา

สำหรับประเทศไทย รถขยะที่มาเก็บก็มีการคัดแยกบางส่วนนะคะ เช่น ขยะรีไซเคิล ดังนั้น ถ้าขยะที่ออกมาจากบ้านเราคัดแยก เขียนที่ข้างถุงไว้ว่าเป็นขยะอะไร ก็น่าจะช่วยให้การคัดแยกขยะบนรถขยะเป็นไปได้ง่ายขึ้น ลดขยะที่จะไปถูกกองรวมกันได้มากขึ้น ขยะอีกส่วนสำคัญที่ควรแยกและเขียนไว้ให้ชัดคือ ขยะอันตราย และขยะที่เป็นแก้วแตก เพราะอาจเกิดอันตรายกับผู้เก็บขยะได้ง่าย

ในประเทศไต้หวัน มีการให้ความรู้ประชาชน ให้ประชาชนมีส่วนร่วมกับสโลแกน “Trash doesn’t touch the ground.” (ขยะไม่หล่นถึงพื้น) ทุกคนมีส่วนรับผิดชอบเก็บขยะ นำขยะไปทิ้งที่รถขยะเป็นเวลาแบบแยกประเภท ต้องซื้อถุงขยะจากรัฐบาลเพื่อนำเงินส่วนนี้ไปใช้ในการกำจัดขยะ ด้วยวิธีนี้ทำให้คนพยายามลดขยะ แยกขยะรีไซเคิลออกมา เพื่อให้ใช้ถุงที่ต้องจ่ายเงินซื้อลดลง

ส่วนสำคัญของการทิ้งขยะแบบก่อให้เกิดขยะน้อยที่สุด เริ่มต้นจากต้นทาง เริ่มต้นจากการแยกขยะ ให้ขยะที่นำกลับมาใช้ได้ถูกนำกลับมาใช้ ให้ขยะที่กลับมาสร้างประโยชน์ได้ถูกนำมาสร้างประโยชน์ เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า สิ่งเหล่านี้ก็เป็นความรับผิดชอบของ “มนุษย์” ที่อัลลอฮฺทรงสร้างให้เป็นตัวแทนบนหน้าแผ่นดิน เป็นผู้ใช้ประโยชน์และดูแลรักษาสิ่งถูกสร้างของพระองค์

เริ่มต้นที่เราและปลูกฝังลูกหลานของเรากันเถอะค่ะ , please.