บ้าน 100 ชั้นเวอร์ชั่นบ้านอัรกอม

IMG_20170925_205611“บ้าน 100 ชั้น” เป็นหนังสือเด็กที่โดนใจตั้งแต่อ่านให้ลูกฟังครั้งแรก บวกกับเห็นสิ่งที่ลูกได้ จึงอยากมาแบ่งปันครอบครัวอื่น แต่บอกก่อนเลยนะคะว่า โดยส่วนตัวมิได้เชี่ยวชาญด้านงานเด็ก เพียงอ่านหนังสือและผลจากการลงมือทำบางเรื่องเท่านั้น … ว่าแต่ หนังสือเล่มนี้มีดีอะไร ไปตามติดกันต่อค่ะ

ที่สะดุดตาตั้งแต่แรกหยิบหนังสือเล่มนี้ คงเป็น วิธีเปิด ที่อาศัยความดีงามของด้านยาวหนังสือเพื่อทำเป็นความสูงของบ้าน หนังสือเดินเรื่องด้วยตัวละครเด็กน่ารักใสๆ กับความดึงดูดใจของมิตรภาพ ที่ชวนให้เข้าบ้านขึ้นบันไดไปสูงถึง 100 ชั้น

ในระหว่างทางทุกสิบชั้น ลูกจะได้รู้จักกับสัตว์ที่อาจจะเคยรู้จักมาแล้วบ้าง บางตัวก็เพิ่งรู้จัก ได้เห็นกิจกรรมที่เป็นลักษณะโดดเด่นของสัตว์นั้น เช่น นกหัวขวานเจาะไม้ กระรอกกินลูกโอ๊ก ค้างคาวห้อยหัว เป็นต้น ที่ชอบมากๆ คือ แต่ละสิบชั้นนั้นจะมีบรรยากาศไม่เหมือนกัน ลักษณะบ้านก็จะเชื่อมโยงกับความโดดเด่นของสัตว์นั้น เช่น บ้านของผึ้งเป็นหกเหลี่ยมเหมือนรังผึ้ง บันไดที่ขึ้นลง รวมถึงสิ่งของก็จะถูกเลือกจากความเชื่อมโยงกันกับสัตว์ตัวนั้น เช่น เปลือกของทากที่เป็นโค้งวนๆ ก็จะชวนนึกถึงไอศกรีมซอฟท์เสริฟ อะไรทำนองนี้ และยังรวมถึงคำทักทายและมารยาทน่ารักๆ ที่สอดแทรกอยู่ในนั้นด้วย

รอบแรกๆ ที่อ่าน เราอ่านคำบรรยายในหนังสือ อ่านเสร็จก็ชวนดูภาพเล็กน้อย ก่อนนับเลขสิบจำนวนนั้นแล้วเปิดหน้าต่อไป เราทำแบบนี้กันไม่กี่รอบ ก็แพ้ความน่าสนใจของภาพ รอบต่อๆ มาเราแทบจะไม่ได้อ่านคำบรรยายเลย แต่เปิดมาแล้วชวนคุยด้วยภาพกัน ซึ่งเมื่อในสองหน้านั้นมีภาพสัตว์ทำกิจกรรมถึงสิบชั้น มันมีเรื่องราวให้เราคุยกับลูกเยอะมาก ถ้าตีกันตามราคาที่ซื้อมานั้นถือว่าคุ้มกว่าหนังสือเล่มใดๆ เลย

วิธีอ่านสไตล์บ้านเราคือ อ่านคำบรรยายหรือชวนคุยเรื่องรูปภาพนั้น “หน้าต่อไปเป็นตัวอะไร?” “คุณกระรอกทำอะไรอยู่น้า?” บางทีลูกก็อธิบายภาพตามที่เห็น คำศัพท์อะไรไม่รู้เราก็บอก เช่น ลูกโอ๊ก บางทีลูกก็สมมุติตัวเองและคนในครอบครัวเข้าไปแทนที่สัตว์เหล่านั้น “ซอฟวานเล่นชิงช้า”  พอถึงเวลาลูกงอแง หลายๆ ครั้งเราสามารถจบได้ด้วยการชวนอ่านหนังสือบ้านร้อยชั้น “ใครอยากอ่านบ้าง?” “ในบ้านร้อยชั้นมีคุณอะไรอยู่บ้างน้า?” หลังคำถามนี้จะเห็นรอยอมยิ้มของลูกเลย ครุ่นคิดและพยายามตอบว่ามีตัวอะไรบ้างที่อยู่ในบ้านนั้น

หลังจากอ่านสองหน้า (สิบชั้น) ด้วยคำบรรยายหรือภาพแล้ว เราก็จะชวนลูกนับสิบจำนวนนั้น โดยไม่ซีเรียสเลยค่ะว่าลูกจะนับได้มั้ย ลูกก็คลอๆ ไป ถูกบ้าง ผิดบ้าง  วิธีของเราก็คือ นับช้าๆ ชัดๆ เอานิ้ววางห่างๆ ที่ใต้เลขพร้อมลดระดับหนังสือลงมาให้ลูกเห็นตัวเลขได้  สิ่งที่พบก็คือ หุซัยฟะฮฺ (5 ขวบ) นับตัวเลขสองหลักได้มากขึ้น (โดยที่เราไม่ได้จงใจ) และซอฟวาน (2 ขวบครึ่ง) ก็นับได้มากขึ้นเหมือนกัน จากเดิมที่ไม่รู้เลย และลูกยังนึกสนุกเอาตัวเลขมาทาย “อุมมีจะเอา 1 หรือ 3 หรือ 5,6,7,8” เป็นการสะท้อนว่าไม่ได้รู้สึกว่าการนับเลขเป็นเรื่องยากลำบากอะไร

ก็เป็นรีวิวบ้านๆ จากคนที่ไม่ได้มีความรู้ด้านนี้เยอะ แต่เพราะหวังว่าสิ่งที่โพสต์ในบล็อกนี้จะมีความดีงามชวนทำตามกันอยู่บ้างค่ะ และหวังว่าจะเป็นประโยชน์กับครอบครัวอีกหลายๆ ครอบครัว ถ้าบล็อกนี้มีความดีงาม โปรดดุอาอฺลับหลังให้อัลลอฮฺช่วยเหลือเราเพื่อรักษาทำมันต่อไปค่ะ

Advertisements

การแสดงความเห็นถูกปิด

Up ↑

%d bloggers like this: