Posted in ก้าวสู่บ้านเรียน, บันทึกบ้านเรา, PPLคุย

แกร่งได้อีก

ทีแรกจะตั้งชื่อตอนนี้ว่า “อุปสรรค” อยากจะสะกดมันช้าๆ ทีละพยางค์ อุบ-ปะ-สัก ฟังแล้วยิ่งกระอักรู้สึกเจ็บปวดได้ที่ … แต่มาคิดอีกที จะทุบตีตัวเองไปทำไม ขอเปลี่ยนสร้างกำลังใจให้ดัวเอง ด้วยหัวข้อใหม่ที่ตั้งไว้นี่ดีกว่า

14800910_10209445517753148_1081995735_n

อย่างที่เคยติดไว้ตอนฮัมซะฮฺทำร้านขายเครื่องเขียนแล้วเลิก ถามว่าเลิกเพราะอะไร ส่วนนึงนั้นคงยอมรับในความเป็นเด็กของลูก พอรู้สึกว่ามันยากก็มีท้อ กว่าจะได้แต่ละบาทต้องรอ…ร้อ…รอ ลุ้น … ทีแรกเรามองว่าลูกย่อท้อไม่ทำให้สำเร็จ ก็คะยั้นคะยอให้ทำต่อ เด๋วไปส่ง ไปช่วยตั้ง นั่งเป็นเพื่อนสักพัก แต่พอหลังจากนั้นเรามารู้ว่ามันมีปัจจัยอื่นที่ลูกไม่อยากไป เพราะโดนคำถามว่า ทำไมไม่ไปโรงเรียน (ก็มานั่งขายอยู่หน้าโรงเรียนนี่นะ) บวกกับมาเจอช่วงที่เริ่มมีร้านค้านำเครื่องเขียนมาขาย เราก็ยอมละ ไหนๆ เด็กๆ ก็มีที่ซื้อแล้ว เราพับโครงการไปก็ได้

ทีแรกคำถามทำนองว่า “ทำไมไม่ไปโรงเรียน” อุมมีเหมือนจะมองเป็นเรื่องเล็ก พยายามบอกกับตัวเองว่า เรื่องอะไรให้ปัจจัยภายนอกมามีผลกับเรามากมาย เมื่อเราตัดสินใจแล้ว อันนี้จะมีบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ๋อะไร บอกกับตัวเองแบบนั้นแล้วปล่อยผ่านๆ มันไป จนกระทั่ง…. เรื่องนี้ก็ยังมีเข้ามาเรื่อยๆ อีก ลูกมีอาการมากขึ้น จากเคยช่วยออกไปซื้อของให้ ไม่อยากออกไป  เคยไปรับน้อง ไม่อยากไป  เคยไปละหมาดมัสญิดก็ไม่ไป อ้างเหตุผลนี้ ว่ามีคนถามเยอะ

แรกๆ เราก็ขึ้นกับลูก ที่ขึ้นเพราะมันก็โดนใจเรา แต่หลังๆ เริ่มทำใจได้ พอลูกบอกก็ลูบหัว ไม่ว่าอะไร ปาดน้ำตาตัวเอง หะๆ คิดในใจว่าจะทำยังไงดีกับเรื่องนี้ ทั้งที่มันเป็นเรื่องนอกบ้านแท้ๆ กลับมามีผลกวนใจในบ้านเราได้ขนาดนี้เชียว

เคยมีพี่น้องคนนึงค่ะ เค้าชวนอบูฮัมซะฮฺคุยกันพื่อถามข้อสงสัยเรื่องการทำโฮมสคูลของบ้านเรา เพียงไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านไป เค้าได้เข้าใจเรา เราได้อธิบาย … งดงามค่ะ เหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่เรามองว่างดงาม เพราะใช่ว่าทุกคนจะทำแบบนี้

ที่อดรู้สึกในใจไม่ได้ก็คือ ไม่มีคำถาม ไม่มีไลน์มาถาม ข้อความเฟซ มาถึงเรา แต่กลับมีคำถามแบบนี้สาดใส่ลูก จนอดสงสัยไม่ได้ว่า “ต้องการคำตอบจริงๆ มั้ยคะ” ถ้าต้องการขอให้มาถาม เราจะตอบ แต่ถ้าไม่ต้องการ เราอยากให้หยุดถาม เพราะคำถามง่ายๆ แค่นี้ มีผลต่อเด็กที่ยังไม่มีวุฒิภาวะเต็มที่ ทำให้เด็กเค้าหวั่นไหว แล้วเรารู้สึกยังไง?

และแน่นอนว่า สำหรับผู้ศรัทธานั้น ทุกอย่างมีแต่ “ดีกับดี”

ลูกไม่ได้ไปมัสญิดพอดีกับที่เราตั้งใจว่าจะดูเรื่องอาบน้ำละหมาดและละหมาดของลูกให้ละเอียดขึ้น ก็ได้ใช้ช่วงเวลานี้เพื่อสอนกันแบบลงรายละเอียดตามตั้งใจ  และเรื่องที่ดีกว่านั้นก็ติดตามมาอีก หลังจากเราเริ่มเขียนบล็อก ราวกับความเข้าใจก็หลั่งไหลตามมา ลูกมีทีท่าง่ายขึ้ันที่จะไปละหมาดมัสญิด หรือช่วยออกไปซื้อของ อุมมีไม่ได้ซักหรอกนะว่าไม่มีคนถามแล้วหรือ? แค่เห็นแบบนี้ก็เบาใจขึ้น อัลฮัมดุลิลลาฮฺ

และเรื่องนี้ ก็คือเบื้องหลังหนึ่งของการกลับมาเขียนบล็อก มันเรียกแรงบันดาลใจ เวลา และอะไรต่ออะไรที่เราเคยวางลงไปให้ฟื้นขึ้น เพื่อจะบอก เพื่อจะให้เข้าใจ และมองมายังพวกเราแบบเมตตา … เราไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ เราทำสิ่งถูก กฎหมาย เราสอนลูกด้วยอุดมการณ์อิสลาม เพียงอาจแตกต่างในรูปแบบ แต่เราไม่ได้คิดร้ายใคร ไม่ได้ทำร้ายใคร และเพียงหวังว่า คุณจะเข้าใจ …

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom