Posted in บันทึกบ้านเรา, อิสลามศึกษา, อีด, เราะมะฎอน

บันทึกเราะมะฎอน 1435

PhotoGrid_1407239708443

(อธิบายภาพ —  พี่ฮัมซะฮฺทำการบ้าน(คัดความหมายอัลกุรอาน)ในช่วงสิบวันสุดท้าย ทำไปจนหลับคาการบ้านเลย — การ์ดวันอีดของ ด.ช.ซะอฺด คว้ารางวัลที่ 1 ของโรงเรียน เพราะเธอทำเป็นจีบๆ (ด้วยความคิดสร้างสรรค์เฉพาะตัว มาชาอัลลอฮฺ ในขณะที่คนอื่นๆ ม้วนเป็นวงกลมธรรมดา — ตารางคะแนนเด็กดีของสุมัยยะฮฺและซะอฺด — ประกาศนียบัตร My First Fast และบันทึกผลแอ๊บเปิ้ลวันที่ถือศีลอดของซะอฺด)

บันทึกความเป็นไปของบ้านเรา ในเราะมะฎอนที่ผ่านมา…

ขอเริ่มต้นจากการขอบคุณบรรยากาศดีๆ ที่ โรงเรียนอนุบาลพัฒนปัญญา ซึ่งมีกิจกรรมให้ความรู้เด็กๆ ตั้งแต่เดือนชะอฺบาน เรื่อยมาจนถึงก่อนเราะมะฎอน ในเราะมะฎอนโรงเรียนเลิกครึ่งวัน ช่วงสิบคืนสุดท้ายหยุดยาวไปจนถึงหลังอีดรวมสองสัปดาห์ ญะซากุมุลลอฮุค็อยรอน

เมื่อบรรยากาศที่บ้านและโรงเรียน เป็นไปในทางเดียวกัน ก็ช่วยส่งเสริมให้เด็กๆ รู้สึกตื่นเต้นกับเราะมะฎอน และอยากร่วมทำสิ่งที่ผู้ใหญ่ทำในเราะมะฎอนด้วย

ด.ช.ฮัมซะฮฺ (9ปี) ปีที่แล้วถือศีลอดบ้าง หลังจากทานอาหารเช้า (ตื่นทานสะหูรเป็นเรื่องยาก)  แต่ปีนี้ อัลฮัมดุลิลลาฮฺ สามารถตื่นทานสะหูรได้ (แม้ไม่ง่ายนัก) ถือศีลอดได้เต็มวัน แม้จะมีบ่นและอยากแก้บ้าง หลังเลิกเรียนตอนบ่ายก็จะให้อาบน้ำนอน (พอได้อาบน้ำ แช่น้ำในกะละมัง จะอารมณ์ดีขึ้นมาก) นอนสักงีบ หรือให้เล่นเกมบ้างบางวัน (ถ้าไม่ขอก็ผ่านไป ไม่ต้องเล่น) พอเย็นๆ ดูรายการตอบปัญหาของไวท์รอละศีลอด อัลฮัมดุลิลลาฮฺ ผ่านไปในแต่ละวัน  ปีนี้พิเศษหน่อย มาชาอัลลอฮฺ อัลลอฮฺให้มีความกระตือรือร้นในการละหมาดตะรอวิหฺ และไปละหมาดมัสญิด มีวันหนึ่งบ่นว่า ไม่อยากไปแล้ว ปวดขา พออุมมีบอกว่าที่ทำน่ะดีแล้ว ตามหะดีษ ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม บอกว่าละหมาดกับอิมามจนจบเท่ากับละหมาดตลอดคืน หลังจากนั้นก็ไม่บ่น ไปละหมาดโดยดี มีปวดขาให้ทายาเป็นเรื่องปกติ อุมมีจึงมอบรางวัล “โสร่งทองคำ” ให้ (ก็คือโสร่งผืนใหม่ไซส์ผู้ใหญ่ เพราะโตเกินใส่ของเด็กแล้ว) … แต่ก่อนเข้าสิบคืนสุดท้าย ไม่สบายเป็นหวัดและหอบ (น่าจะโดนฝนตอนไปมัสญิด) ช่วงนั้นขาดถือศีลอดและละหมาดไปช่วงหนึ่ง พอดีกับที่สิบคืนสุดท้ายเราย้ายไปบางกอกน้อย ยังถือศีลอดได้ มีบรรยากาศละศีลอดที่มุศ็อลลาและเด็กชายจำนวนมาก ก็ได้บรรยากาศอีกแบบหนึ่ง เพียงแต่ละหมาดกลางคืนที่ดึกและยาวนาน ทำให้ไม่ได้ร่วมเต็มที่นัก

ด.ช.ซะอฺด (6ปี)  ไม่ได้รับการคาดหวังใดๆ แต่เช้าวันที่สองของเราะมะฎอน บอกว่าจะกินข้าวสะหูร หลังจากนั้นก็ทานอาหารเช้าเป็นข้าวสะหูร แล้วถือศีลอด ไม่กินอาหารกลางวันที๋โรงเรียน กลับมาไหวบ้างไม่ไหวบ้าง แก้เลยบ้าง แก้หลังอัศริบ้าง(น้อยวัน) แต่ก็เรียกได้ว่ามีการเริ่มต้นถือศีลอด  อุมมีจึงมอบประกาศนียบัตร My First Fast ให้ (จำได้ว่าฮัมซะฮฺปีแรกก็อายุเท่านี้) อาหารสะหูรโปรดคือ ไข่ตุ๋น และอาหารละศีลอดโปรดคือ อินทผลัมกับน้ำ และได้บันทึกการถือศีลอดเป็นผลแอ็บเปิ้ลแปะบนต้น พอช่วงกลางๆ เริ่มละศีลอดเร็วขึ้น จนกระทั่งท้ายเดือนที่ไปอยู่บางกอกน้อย ได้บรรยากาศส่งให้อยากไปละศีลอดที่มุศ็อลลา แต่ก็ได้บ้างไม่ได้บ้างตามประสา

ด.ญ.สุมัยยะฮฺ (4ปี) ยังไม่มีบรรยากาศการถือศีลอดใดๆ เว้นแต่การร่วมวงทานอินทผลัมและอ่านดุอาอฺละศีลอด ที่บ้านเรานี่แปลก แม้จะมีคนถือศ๊ลอดไม่กี่คน แต่จะมีคนร่วมวงละศีลอดเยอะเสมอ ไม่เว้นแม้ ด.ช.หุซัยฟะฮฺ ชอบอินทผลัมมาก  สำหรับสุมัยยะฮฺและซะอดฺ มีบันทึกตารางคะแนนเด็กดี ให้แปะดาวอ่านกุรอานและละหมาด รวมทั้งความดีอื่นๆ เช่น ช่วยงานบ้าน (ตากผ้า เก็บผ้า เก็บของเล่น ทิ้งขยะ)

อุมมี เริ่มตั้งต้นด้วยการประมาณการความสามารถในการทำอิบาดะฮฺของตัวเอง แบบไม่คาดหวังอะไรที่เกินตัว แต่ไม่ให้มีข้ออ้างมั่วๆ สำหรับตัวเอง พยายามให้เต็มที่ โดยดูแลเรื่องในบ้านให้เรียบร้อย(ตามความสามารถของหญิงมีครรภ์)  الحمد لله رب العالمين على كل حال อีกครั้งครากับที่อัลลอฮฺให้ได้ย้ำเตือนในหัวใจ ซึ่งความเมตตาและความช่วยเหลือของพระองค์ในการทำอิบาดะฮฺ ที่มาพร้อมกับบทเรียนไม่ให้ลืมว่า ทุกสิ่งที่ได้มา ย่อมคู่ควรกับความพยายาม เมื่อมันมากย่อมได้มาก เมื่อมันน้อย จะหวังได้มากอย่างไร … ซุบหานัลลอฮฺ

ปิดช่วงท้ายแห่งเราะมะฎอนด้วยการ์ดทำมือของเด็กๆ ด.ช.ซะอฺด

1EidCardSaad1435

หน้าปก “ฆตาฅยาย ตอเล็บ กวอ”

แปลว่า คุณตา คุณยาย ตอเล็บ การ์ดวันอีด

(เขียนเองบ้าง ถามบ้าง)

2EidCardSaad1435

ข้างในเป็นป๊อบอัพ รูปคุณตาคุณยาย พร้อมตัวย่อ “คคทฅอุมมาให้”

แปลว่า “ขอบคุณที่คลอดอุมมีมาให้”

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom