Posted in บันทึกบ้านเรา, PPLคุย

(ที่) บ้าน (ในวันหยุด) เรียน

(ที่) บ้าน (ในวันหยุด) เรียน

วันนี้เป็นวันศุกร์ เป็นวันที่ คสช. ประกาศให้เด็กๆ หยุดเรียน อุมมีทราบข่าวตอนกลางคืน พร้อมคำถามกับตัวเองว่า “พรุ่งนี้จะให้เด็กๆ ทำอะไรดีหนอ?”

เช้าของวันเริ่มต้นขึ้น กับบรรยากาศสบายที่ไม่ได้แข่งกับเวลา หลังเสร็จภารกิจส่วนตัว พี่ฮัมซะฮฺไปซื้อมะตะบะมาเป็นเสบียงยามเช้าให้เรา พร้อมกับการทยอยตื่นนอนของน้องๆ มาล้างหน้าแปรงฟันทานอาหารเช้า

เสร็จวงอาหารเช้า ยังไม่ทันขยับออกไปเล่นที่ไหน อุมมีตั้งหลักได้จึงรีบ

เชิญชวนเด็กๆ มาอ่านกุรอาน ซะอฺดตื่นนอนมาทันเริ่มพอดี ล้างหน้าล้างตามาร่วมวง ซะอฺด(6ขวบ) กับสุมัยยะฮฺ(4ขวบ) อ่านตั้งแต่ซูเราะฮฺอัซซัลซะละฮฺถึงอันนาส ส่วนพี่ฮัมซะฮฺ (9ขวบ) อ่านซูเราะฮฺอัลกะฮฺฟิ 20 อายะฮฺ

จากนั้นจึงปล่อยให้เรียนรู้ตามอัธยาศัย พี่ฮัมซะฮฺหยิบนิทานเด็กดีมานอนอ่านอย่างเงียบๆ ซะอดฺกับสุมัยยะฮฺแบ่งกระดานไวท์บอร์ดคนละครึ่ง เปลี่ยนบรรยากาศจากเขียนบนกระดาษมาเป็นกระดานบ้าง ซะอดอยู่ในช่วงกำลังพยายามเรียนรู้ตัวอักษรและสะกดคำนิดหน่อย เขียนคำที่ประสมสระอา ส่วนสุมัยยะฮฺวาดรูปรถ รูปคน ตามจินตนาการ

จบการเรียนรู้ด้วยอาหารว่างง่ายๆ จากของที่มีอยู่ในตู้เย็น

เมื่ออิ่มท้องแล้วก็มีแรงเดินหน้ากันต่อ อุมมีออกไปสำรวจบันไดหน้าห้อง(ทางขึ้นดาดฟ้า) ตามที่คุยวางแผนกันไว้ว่าจะทำเป็นที่นั่งเล่นของเด็กๆ เพื่อไม่ให้เกะกะขวางทางเดิน ซึ่งป้านูรีนใจดี(ห้องข้างๆ) เคลียร์ของให้เด็กๆ พร้อมใช้ไว้เรียบร้อย ญะซากุมัลลอฮุค็อยรอนค่ะ เหลือเพียงกวาดเช็ดก็ใช้ได้ พี่ฮัมซะฮฺเห็นแล้วถามว่า จะทำที่เล่นของเด็กๆ หรือ? … เพียงเท่านี้ กองทัพเด็กๆ ก็มาพร้อมหน้ากัน

ในรูปเป็นตอนเริ่มต้น หลังกวาดกันแล้ว ซะอดหยิบไม้ถูพื้นมาคนแรก หะดีษสังเกตการณ์อยู่พักนึง แต่หลังจากนั้น ทั้งซะอดฺ หะดีษ ฮัมซะฮฺ และสุมัยยะฮฺ ก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ มีเด็กสี่คน มีไม้ถูพื้นอยู่สามอัน ให้ทายว่าจะเกิดอะไรขึ้น … ด้วยเหตุนี้เองเราจึงไม่ได้เก็บภาพความชุลมุนในช่วงนั้นมา (ขอบคุณน้าฮาซานะฮฺและป้าต้อม ที่ช่วยดูแลน้องหุซัยฟะฮฺยามไปเยือนที่ห้องด้วยค่ะ)

ภาพสุดท้ายที่เด็กๆ แยกย้ายกันไปแล้ว คือบันไดที่ถูกเช็ดหลายรอบ แม้มีรอยน้ำดำๆ หลงเหลืออยู่ แต่ถือว่าลดงานผู้ใหญ่ไปได้มากทีเดียว อุมมีมาตามเช็ดรอบสุดท้าย(ทีเดียวสะอาดเลย เพราะเด็กๆ เช็ดไว้แล้ว) เช็ดน้ำให้แห้ง เก็บถังน้ำและไม้ถูพื้นไปซัก เป็นอันเรียบร้อย (ญะซากิลลาฮุค็อยรอนป้าต้อมด้วยค่ะ ในขั้นตอนนี้)

ได้เวลาละหมาดวันศุกร์พอดี พี่ฮัมซะฮิไปละหมาดที่มัสญิด ตามกิจวัตรที่ทำตอนอยู่โรงเรียน (แอบมีช้านิดนึง) กลับมาทานอาหารกลางวันกันพร้อมหน้า ก่อนพี่ชายทั้งสองขอแยกย้ายไปเล่นข้างนอก ส่วนสุมัยยะฮฺและหุซัยฟะฮฺฟังอุมมีเล่านิทานจนหลับไปด้วยกันทั้งสามคนเลย

อุมมีตื่นมาละหมาดอัศริ ขณะที่เด็กๆ ยังหลับไหล มีเวลาพอสำหรับการเตรียมอาหารเย็นสบายๆ

แม้วันนี้จะยังปะปนด้วยเสียงร้องและทะเลาะกันบ้างเป็นปกติ (แต่ถือว่าน้อย) และเมื่อเทียบกับภารกิจที่เราได้ทำสำเร็จไปด้วยความช่วยเหลือของอัลลอฮฺ นับว่าวันนี้เป็นวันดีอีกวันหนึ่งที่น่าบันทึกไว้ในหัวใจดวงนี้ ของอุมมีลูกสี่ الحمد لله رب العالمين على كل حال

ปิดท้ายวันนี้ ด้วยความรู้สึกขอบคุณต่ออัลลอฮฺ สำหรับวันธรรมดา ที่แสนดีในหัวใจ หากไม่รู้สึกขอบคุณต่อความดีงามที่เกิดขึ้นในแต่ละวันแล้ว เราจะมีความสุขอยู่อย่างไร หรือต้องรอให้เกิดทุกข์ร้อนก่อนค่อยเห็นคุณค่า มันอาจจะช้าไป มีความสุขและขอบคุณต่ออัลลอฮฺในแต่ละวันที่ย่างก้าว เพราะกว่าจะเกิดแต่ละวินาทีนั้น ล้วนประกอบด้วยความเมตตาของพระองค์อันมหาศาลที่เราได้รับ … ชีวิต จิตวิญญาณ ลมหายใจ สุขภาพดี เวลา ฯลฯ ขอให้เราอยู่ในหมู่ผู้ที่ขอบคุณต่อพระองค์

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom