Posted in มุมสะกิดเกลา, เราะมะฎอน

ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน

    

หลายครั้งหลายคราที่รู้สึกเหนื่อยกับชีวิต สารพัดสารพันปัญหาที่วนเวียนมาให้ประสบและขบคิด จนแอบถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่า เมื่อไรมันจะจบสิ้น เมื่อไรเราจะหยุดเหนื่อยและสาละวนกับอะไรต่ออะไรในดุนยานี้สักที

พี่น้องผู้อ่านเคยลองจินตนาการถึงชีวิตหลังความตายของตัวเองมั้ยคะ?  หลังจากที่เราตายไปแล้ว สิ่งเดียวที่ดูจะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเราก็คือ ความดีที่เราทำในโลกนี้ มันมากพอที่จะได้รับความเมตตาของอัลลอฮฺและเข้าสวรรค์รึเปล่า  แน่นอนว่า ณ เวลานั้น ปัญหาสารพันในชีวิตดุนยาที่เราเคยปวดหัวกับมัน ก็จะไม่ใช่ปัญหาของเราอีกต่อไป  ใครจะคิดกับเรายังไง ใครจะพูดอะไร ลูกๆ ของเราจะกินอยู่ยังไง เงินทองเราจะมีพอใช้จ่ายมั้ย ฯลฯ มันกลายเป็นปัญหาของคนที่ยังมีชีวิตอยู่หลังจากเรา ให้พวกเขาบริหารจัดการกันต่อไป

วกกลับมาที่ชีวิตปัจจุบันของเรา  ณ เวลาที่มีชีวิตอยู่ตอนนี้ ในวัฏจักรแห่งความวิตกกังวลและอุปสรรคนานาบนดุนยา เราก็ยังต้องเผชิญและจัดการกับมันอยู่ตลอดชีวิต  ถึงแม้บางครั้งเราอาจเหนื่อย รู้สึกท้อ หมดกำลังใจ ยังไงเราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้อยู่ดี  แต่เราอยากจะผ่านมันไปในรูปแบบไหนล่ะ?

แบบที่เมื่อเห็นผลของมันในวันกิยามะฮฺแล้วยิ้มออก หรือต้องร้องไห้กับพฤติกรรมแย่ๆ ของเรา  มีหะดีษหลายบทของท่านนบี (ขอความจำเริญและความสันติจากอัลลอฮฺจงประสบแด่ท่าน) ที่ยิ่งอ่านก็ยิ่งมีกำลังใจให้เราอยากเป็นผู้ศรัทธาที่แท้จริง

“ช่างเป็นสิ่งที่น่าประหลาดเหลือเกิน สำหรับเรื่องราวของผู้ศรัทธา  แท้จริง เรื่องราวของเขาทั้งหมดนั้น  ล้วนเป็นความดี  กล่าวคือ หากมีสิ่งที่นำความปลาบปลื้มมาให้กับเขา  เขาก็ขอบคุณ  นั่นเป็นความดีแก่เขา  และหากมีสิ่งที่นำความเดือดร้อนมาประสบกับเขา เขาก็อดทน นั่นก็เป็นความดีแก่เขา และจะไม่มีผู้ใดได้รับ นอกจากผู้ศรัทธาเท่านั้น” (บันทึกโดย อิมามมุสลิม)

จริงๆ แล้วความเล็กใหญ่ของปัญหาทุกปัญหา อยู่ที่ “มุมมอง” ของเราต่อมัน  ถ้าเรามองว่ามันเป็นแค่ปัญหาเล็กๆ ที่แก้ได้ มันก็จะเป็นเรื่องเล็กสำหรับเรา  แต่ถ้าเรามองว่ามันเป็นปัญหาที่ใหญ่หนักหนาเหลือเกิน มันก็เป็นเรื่องใหญ่โตสำหรับเรา  ฉะนั้นในขั้นตอนแรกของการเผชิญปัญหา คือ การยอมรับในกำหนดของอัลลอฮฺ และปรับมุมมองให้มันเป็นแค่ปัญหาเล็กๆ อีกปัญหาหนึ่งในชีวิตของเรา  การมองว่าเป็นปัญหาเล็กนี้ไม่ใช่เพื่อลดความสำคัญแล้วไม่แก้ไขมัน แต่เพื่อให้เรามีกำลังใจว่าเราจะสามารถหาทางออกได้ ด้วยการช่วยเหลือของอัลลอฮฺ

ส่วนหนึ่งในกระบวนการปรับลดความใหญ่ของปัญหา คือการไม่ครุ่นคิดใคร่ครวญกับมันตลอดเวลา บางปัญหาที่เป็นเรื่องเล็ก เพียงแต่เรานำมาขบคิดอยู่ตลอด ก็พาลกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่หนักใจเราได้  เราจึงควรให้เวลาขบคิดแต่ละปัญหาตามวาระและความเหมาะสมของมัน เพื่อไม่ให้มันใหญ่เกินที่ควรจะเป็น

ในแต่ละวันที่เรามีชีวิตอยู่ จะมีบางช่วงเวลาที่เราได้พักหัวใจและสมองจากทุกๆ ปัญหา หรือถึงแม้เราจะยังคิดถึงปัญหาอยู่ แต่ก็รู้สึกดีว่ากำลังมีที่พึ่งพิง มีที่ปรึกษา มีผู้ที่ให้เราคร่ำครวญ และวอนขอความช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ นั่นคือตลอดเวลาที่ทำอิบาดะฮฺ เราได้ผ่อนคลายตัวเองจากปัญหาต่างๆ มีกำลังใจมากขึ้น และอาจเห็นทางออกที่แจ่มชัดอยู่ตรงหน้าเลยด้วยซ้ำ

แต่ก็ด้วยความเป็นมนุษย์อีกนั่นล่ะ ที่ทำให้เราหลงลืมและเหินห่างจากแนวทางที่ควรจะเป็น ทั้งที่เราก็ละหมาดนะ ทั้งที่เราก็ขอดุอาอฺนะ แต่ทำไมเราก็ยังรู้สึกว้าวุ่นใจไม่จบสิ้น ทำไมเรายังเหนื่อย เหนื่อย และก็เหนื่อยกับการใช้ชีวิตบนโลกดุนยานี้ … หรือว่าเรายังไม่ได้พักผ่อนจริงๆ ล่ะ?

พระผู้ทรงช่วยเหลือบ่าวได้ประทานช่วงเวลาแห่งการพักผ่อนควบคู่กับบททดสอบจากพระองค์ ทุกครั้งที่เราละหมาด อ่านอัลกุรอาน ซิกรุลลอฮฺ หรือแม้แค่นึกถึงพระองค์ หัวใจของเราน่าจะพองโต เลือดของเราน่าจะสูบฉีด เราน่าจะมีกำลังใจและเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมากมาย ว่าแต่ว่า… เราเคยได้สัมผัสความรู้สึกเหล่านี้บ้างมั้ย?

ขอวิงวอนต่อพระผู้อภิบาลของเรา ได้โปรดให้เราได้สัมผัสรสชาติอันหอมหวานแห่งการทำอิบาดะฮฺ เพื่อให้เป็นมุมหนึ่งในชีวิตที่เราได้พักพิงหัวใจ เพื่อให้เป็นช่วงเวลาหนึ่งที่เราได้พักผ่อนหัวใจ โดยเฉพาะในเดือนแห่งการทำอิบาดะฮฺ (เราะมะฎอน)นี้  เราหวังเหลือเกินว่า การพักผ่อนเล็กๆ น้อยๆ นี้จะช่วยให้เรามีแรงฮึดสู้กับปัญหาต่างๆ ในดุนยา และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในโลกหน้า เราจะได้รับความเมตตาจากพระองค์ให้ได้พักผ่อนอย่างสถาพรนิรันดร

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s