Posted in มุมสะกิดเกลา

พื้นที่สาธารณะของมุสลิมะฮฺ

              อัสลามุอะลัยกุมมม….. ^^”

              ฉันน่ะไม่ชอบกินเค้กหรอกนะ ชอบแต่ส้มตำ แหม คิดแล้วน้ำยายไหย

              เย้.. พรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวแล้ว ^v^”  

       เคยได้ขบคิดหลายคราเรื่องการเปิดเผยตัวตนเมื่อเขียนบทความ  สิ่งที่เราสื่อออกมาย่อมสะท้อนความคิด ความเชื่อ และความเป็นตัวตนของคนเขียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพียงแต่เราจะจงใจเปิดเผยหรือสงวนให้มันออกมาเพียงบางส่วนที่จำเป็นเท่านั้น   เรื่องนี้มันค่อนข้างสุ่มเสี่ยงต่อความบริสุทธิ์ใจในการเขียน บางอย่างที่เราอยากให้คนรับรู้เพื่อโอ้อวด หรือบางอย่างเราต้องเล่าเพื่อให้คนเข้าใจและเกิดประโยชน์ที่ควรได้รับ อันนี้เป็นส่วนที่อยู่ในหัวใจเราไม่มีใครช่วยตรวจสอบได้นอกจากเราซื่อตรงต่อตัวเอง (ขอความคุ้มครองจากพระผู้ทรงเป็นเจ้าของหัวใจทุกดวง)  นอกจากนี้มันก็ยังทำให้ความเป็นส่วนตัวของมุสลิมะฮฺที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุม ถูกเปิดเผยออกมา เป็นที่รู้จักโดยทั่วไป ทั้งทัศนคติ แนวคิด และอุดมการณ์ ซึ่งมันอาจไม่ใช่ลักษณะที่มุสลิมะฮฺผู้สงวนตัวอยากจะเป็นนัก  แต่แล้วก็ด้วยกับการชั่งน้ำหนัก ถึงข้อเสียที่คนอาจรู้จักเรามากขึ้น กับแนวคิดและข้อตักเตือนต่างๆ ที่เราจะสื่อออกไปเพื่อหวังให้เกิดผลดีแพร่ขยาย  เช่นนี้แล้ว การจะเป็นที่รู้จักของคนทั่วไปในสภาพที่ระมัดระวังการเปิดเผยข้อมูลบางเรื่องและวางตัวให้ดี ก็คงไม่ใช่เรื่องเสียหายนัก

       เวลาที่มุสลิมะฮฺออกไปนอกบ้าน เราจะระมัดระวังตัวเอง คลุมหิญาบมิดชิด สำรวมคำพูดและกริยามารยาท หลีกเลี่ยงการปะปนและการอยู่ตามลำพังกับเพศตรงข้าม เหล่านี้เป็นเงื่อนไขที่เราจำได้ขึ้นใจและพยายามปฏิบัติ (แม้จะมีพลั้งพลาดด้วยความอ่อนแอของเราบ้าง)  แต่มันมีอีกพื้นที่สาธารณะหนึ่งซึ่งเราหลายคนอาจไม่ได้ตระหนัก นั่นคือพื้นที่ในโลกอินเตอร์เน็ตที่ทำให้เราออกมาสู่สายตาของโลกภายนอก แม้ว่ากำลังนั่งอยู่หน้าจอในห้องส่วนตัว 

       หลายคราที่ได้ผ่านไปเยี่ยมสเปซ เฟสบุค บล็อก และเว็บไซต์ของใครต่อใคร มันน่ายินดีที่มีผู้คนใช้ช่องทางเหล่านี้เผยแผ่ข้อมูลที่มีประโยชน์ เยี่ยมเยียนพูดคุยกัน ตักเตือนกันและกัน  แต่ข้อเสียของมันก็คือความเป็นส่วนตัว ในช่วงที่เขียนบทความนั้นเราจงใจให้มันเผยแผ่โดยทั่วไป เพื่อเป็นมุมมองให้พี่น้องของเราได้ข้อคิด  แต่ในช่วงแสดงความคิดเห็นคอมเม้นต์ต่างๆ เราอาจพูดคุยแสดงความเป็นตัวเราออกมาอย่างเต็มที่ โดยลืมไปว่านี่คือ พื้นที่สาธารณะ  อัสตัฆฟิรุลลอฮฺ  มันคือพื้นที่ที่เราต้องระแวดระวังเช่นเดียวกับตอนที่เราก้าวออกนอกบ้าน ไม่ใช่สิ! ที่จริงเราต้องระวังให้มากกว่า เพราะตอนที่เราอยู่ข้างนอก คงไม่มีใครกล้ามาจ้องหรือเงี่ยหูฟังสิ่งที่เรากำลังพูดคุยกันได้ตลอด  แต่ในพื้นที่หน้าจอนี้ คือพื้นที่ที่คนอีกล้านล้านคนเข้ามาอ่าน เข้ามาดูแล้วดูอีก เข้ามาจดจ้องเรา(ถ้าเราโพสรูป) เรียกว่าเข้ามารู้จักและประชิดตัวเราได้โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย (ขอความคุ้มครองต่ออัลลอฮฺให้พวกเราทุกคนพ้นจากมัน) 

       เช่นนี้แล้ว เมื่อเราเปิดหน้าจอ ก้าวเข้าสู่โลกอินเตอร์เน็ต ก็ขอให้เรา (มุสลิมะฮฺ) ตระหนักเสมอว่าเรากำลังก้าวออกนอกบ้าน เราคลุมหิญาบหรือยัง? เราระมัดระวังและสำรวมคำพูดของเราหรือยัง?  เวลาที่เราพิมพ์อะไรออกไป ก่อนที่จะกดยืนยัน ให้คิดทบทวนสักนิดว่า คำพูดเหล่านี้คือสิ่งที่คนอีกนับล้านจะเข้ามาอ่าน ลองจินตนาการว่า เราเป็นมุสลิมะฮฺที่มีเพื่อนสนิทเป็นมุสลิมะฮฺ เราไม่เคยไปพูดคุยเรื่องส่วนตัวกับเพศตรงข้าม แต่สิ่งที่เรากำลังจะพิมพ์ออกไป มันเป็นการสื่อให้เพศตรงข้ามรู้จักเรา รู้อุปนิสัยใจคอ รู้ความชอบและรสนิยมของเรา และอาจถึงขั้นเข้ามาทำความรู้จักพูดคุยกับเรา ทั้งที่ถ้าเจอกันข้างนอกเราก็จะเป็นเพียงมุสลิมะฮฺที่สำรวมตนคนหนึ่งซึ่งเขาไม่กล้าเข้ามาคุยด้วย

       อย่างที่เรารู้กันดีว่าทุกอย่างมีสองด้าน  ในด้านหนึ่ง อินเตอร์เน็ตก็คือเครื่องมือชั้นยอดที่ก่อประโยชน์ในการทำความดี  แต่ในอีกด้านหนึ่ง มันก็มีด้านที่นำเราสู่การทำความชั่วได้ง่ายๆ เช่นกัน

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom

One thought on “พื้นที่สาธารณะของมุสลิมะฮฺ

  1. ขออนุญาตเผยแพร่นะครับ (อันที่จริงก็เอาไปเผยแพร่ก่อนมาขอซะอีก -มาอัฟด้วยครับ) ฟีสะบีลิลลาฮฺ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s