Posted in ไม่มีหมวดหมู่

แรงรัก

เคยได้ย้อนมองสภาพชีวิตตัวเอง แล้วก็ตกใจกับความเหือดแห้งทางจิตวิญญาณ

ทั้งที่ยังละหมาด อ่านอัลกุรอาน … แต่ทำไมนะ?

ละหมาดไม่เอร็ดอร่อยเหมือนบางเวลา

การอ่านอัลกุรอานไม่หอมหวานเหมือนบางครา

ซิกรุลลอฮฺไม่เพียงแต่ห่างจากหัวใจ มันไม่ผ่านริมฝีปากเลยด้วยซ้ำ

นี่หรือคือสภาพของผู้ศรัทธาที่หวังในสวนสวรรค์อันราคาแพงของอัลลอฮฺ!

(ขอพระองค์ทรงโปรดอภัยโทษและคุ้มครองพวกเราจากสภาพเช่นนี้)

 

แต่ในบางเสี้ยวของชีวิต

ก็มีสภาพที่หัวใจแช่มชื้น

ความสัมพันธ์ต่อผู้คนรอบข้างลงตัว

ปัญหาชีวิตหดเล็กลง

ความกระปรี้กระเปร่าชุ่มชื่นในหัวใจทำให้รู้สึกว่าอะไรๆ ก็จัดการได้

แม้จะเคยเป็นเรื่องใหญ่ในยามที่หัวใจเราแห้งเหือดก็ตาม

 

มันไม่ใช่สภาพอื่นใดเลย…

นอกจากในยามที่เรากระตือรือร้นไปละหมาด

ยามที่อิ่มหนำกับการใคร่ครวญและตักตวงบทเรียนจากอัลกุรอาน

ยามที่ได้สลักเกลาหัวใจด้วยถ้อยคำรำลึกถึงพระผู้ทรงเป็นเจ้าของหัวใจ

ยามที่ได้รับความช่วยเหลือจากพระองค์ให้ยันกายเข้าเฝ้าในยามค่ำคืน

ยามที่ทุกการกระทำของชีวิตถูกหล่อหลอมให้เป็นอิบาดะฮฺเพื่อพระองค์

นั่นล่ะ คือสภาพที่สร้างแรงรักต่อพระผู้ทรงเป็นเจ้าของชีวิตเรา

 

ทำอย่างไรหัวใจของเราจึงปรับเปลี่ยนจากสภาพที่เหือดแห้งสู่สภาพที่ชุ่มฉ่ำด้วยแรงรักได้???

ลองย้อนมองชีวิตเราเองดูสิว่า อะไรที่ขาดหายไป แล้วอุดรอยรั่วตรงนั้น

ถ้าเราให้เวลากับอัลกุรอานน้อยลง? ก็เพิ่มสมาธิและใคร่ครวญให้มากขึ้น อาจไม่ต้องเพิ่มเวลาก็ได้

ถ้าเราลุกไปละหมาดอย่างเกียจคร้าน ก็ลองทำเป็นกระตือรือร้นให้มากขึ้น

ถ้าหัวใจเราห่างจากซิกรุลลอฮฺ ก็ให้ปากเริ่มกล่าวเพื่อถ้อยคำเหล่านั้นจะได้ขัดเกลาหัวใจของเรา

ด้วยความช่วยเหลือของอัลลอฮฺ ด้วยคำวิงวอนต่อพระองค์อย่างจริงใจ การเปลี่ยนแปลงย่อมมีมา

เติมพลังด้วยการศึกษาชีวิตคนต้นแบบที่ได้รับการรับรองสวรรค์

ให้รู้สึกว่า เรายังห่างจากผู้ที่ได้รับสัญญาราคาแพง จะอยู่เฉยไม่ได้

อยู่ร่วมกับกลุ่มชนที่มีหัวใจนอบน้อม มีคำตักเตือนที่จริงใจ เป็นที่ปรึกษาและดูแลกันได้

สรรหาอ่าน ฟัง บทความ หรือถ้อยคำที่ขัดเกลาและกระตุ้นเตือนหัวใจของเราให้ได้รำลึก ฯลฯ

ถึงแม้ช่วงแรกอาจทำอย่างรู้สึกแห้งๆ แต่ก็ทำต่อไปจนกว่าจิตใจเราจะได้รับการขัดเกลาให้เข้าถึง

 

มันพอจะเป็นไปได้มั้ย หากเราจะมีชีวิตอยู่โดยปราศจากแรงรักต่อพระผู้ทรงประทานชีวิต

เราจะใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ วันๆ ละหมาดตามหน้าที่

แล้วก็วุ่นวายอยู่กับกิจกรรมบนโลกนี้ จนกว่าจะถึงเวลาที่อัลลอฮฺเรียกกลับไป

กระนั้นหรือ???

 

ชีวิตที่ถูกขัดเกลาและขับดันด้วยแรงรัก

ย่อมมีเป้าหมายที่ชัดเจนถึงโลกหน้าอันแสนใกล้

และไม่ยึดติดวุ่นวายกับความจำเป็นที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อโลกนี้

ย่อมมีหัวใจที่อบอุ่นเพียงพอต่อความพอพระทัยของพระผู้ทรงอภิบาล

และไม่คาดหวังหรือหวั่นไหวต่อความพอใจของมนุษย์เพียงบางกลุ่ม

ย่อมควบคุมความรักและความสัมพันธ์ต่อบุคคลรอบข้าง

เขาจะไม่รักสามี ไม่รักพ่อแม่ ไม่รักลูก ไม่รักญาติพี่น้อง ไม่รักเพื่อนบ้าน ไม่รักใครต่อใคร

เว้นแต่เมื่อความรักเหล่านั้นอยู่ในกรอบที่พระผู้ทรงเป็นเจ้าของความรักทรงพอพระทัย

เขาจะมีความสัมพันธ์อันแนบแน่นต่อหัวใจของพี่น้องร่วมศรัทธา

แม้ไม่เคยรู้จักกัน ไม่ค่อยได้พบกัน หรือไม่ค่อยได้คุยกัน ก็สัมผัสและรับรู้ได้

 

ไม่ว่าจะพยายามขีดเขียนร้อยเรียงอย่างไร

คงไม่เพียงพอจะนิยาม แรงรัก แห่งองค์ผู้ทรงสูงส่งได้

ด้วยความเมตตา ด้วยความช่วยเหลือของพระองค์เท่านั้น

ที่จะทำให้หัวใจของบ่าวคนหนึ่งได้มีโอกาสสัมผัส

ความหอมหวาน ความอบอุ่น ความนุ่มนวล ของหัวใจที่สุขสดชื่นด้วยแรงรัก

หาใช่ด้วยความสามารถของบ่าวเอง

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s