กลับมุมมอง

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

ย่างก้าวแรกที่ออกสู่โลกภายนอก

คือภาพของผู้คนหลากหลายรูปแบบ

บ้างคือกลุ่มคนที่ไม่สนใจใช้ปัญญาคิด แม้แต่เรื่องของผู้ที่สร้างพวกเขามา

บ้างคือกลุ่มคนที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ โดยมีความสุขกับการไปเที่ยวและฟังเพลง

บ้างคือกลุ่มคนที่เคยได้ฟังสัจธรรม แต่ก็ปฏิเสธเพียงเพราะต้องการอิสระ

บ้างคือกลุ่มคนที่บอกว่า ฉันเป็นอิสลาม โดยไม่ใยดีแม้เรื่องละหมาด

บ้างคือกลุ่มคนที่อุทานว่า อัลลอฮฺ แต่ก็ไม่ได้รู้จักพระองค์อย่างแท้จริง

บ้างคือกลุ่มคนที่ละหมาดครบห้าเวลา และถือว่านั่นเพียงพอแล้ว

สิ่งหนึ่งที่ได้รับจากคนเหล่านั้น

คือสายตาที่มองมาพร้อมคำถาม…

ทำไมต้องปิดอะไรมากมายขนาดนั้นด้วย

ทำไมต้องเคร่งด้วย ฉันไม่เคร่งสบายกว่าตั้งเยอะ

บ้ารึเปล่า

ไม่ร้อนรึไง

เฮ้ย ๆ นินจาว่ะ

ว้าย! ขอโทษค่ะนึกว่าผี

คงไม่มีใครที่ผ่านสายตาและคำพูดเหล่านี้ไปอย่างสบายใจ

แค่อาจแตกต่างกันในระดับความกังวล

แต่เมื่อกลับมุมมอง

ทำไมต้องเกิดสายตาและคำถามเหล่านั้น

เพราะเขาไม่รู้? หรือไม่คิด? หรือไม่อยากจะคิด?

แล้วฉันได้ทำอะไรเพื่อเรียกร้องพวกเขาบ้าง

ทำสิ! ฉันแต่งตัวแบบนี้เพื่อเรียกร้องให้พวกเขาคิดไง

แต่เมื่อพวกเขาไม่คิด… ฉันก็ต้องทำอะไรมากกว่านั้น

ต้องทำให้มากพอที่จะไปตอบกับอัลลอฮฺในวันกิยามะฮฺ

ว่าฉันได้ทำหน้าที่ในส่วนของฉันอย่างเต็มที่แล้ว

บทสรุปของเรื่องนี้

ก็ยังคงจบลงด้วยสายตาและคำถาม

แต่ภายใต้ฮิญาบที่ถูกมอง

ไม่มีเวลาสำหรับความวิตกกังวลอีกต่อไป

เพราะเวลาที่มีอยู่ หมดไปกับการครุ่นคิดต่อภาระอันยิ่งใหญ่

ฉันจะทำอะไรได้บ้างเพื่อเรียกร้องพวกเขาสู่อิสลาม!

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Up ↑

%d bloggers like this: