Posted in ไม่มีหมวดหมู่

นะซีฮัตจากหลังม่าน

 

ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าห้องเล็ก ๆ ที่ทุ่งรังสิตและนครท่าพระจันทร์สองแห่งนี้จะเปลี่ยนชีวิตใครหลาย ๆ คนได้ อย่างน้อยที่สุดก็พี่คนนึงล่ะ พี่เดินเข้าสู่รั้วเหลืองแดงโดยที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นที่นี่ ทำไมถึงอยากอยู่ที่นี่ ชีวิตเริ่มต้นเหมือนวัยรุ่น (โง่ ๆ ) ทั่วไป ไม่มีความคิดอะไรที่พัฒนาตัวเอง พี่กับชมรมเหมือนแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ต้องผลักกันทุกทีไป อยู่ใกล้กันนาน ๆ ไม่ได้

จนสุดท้าย ด้วยพระประสงค์ของอัลลอฮฺ ขั้วแม่เหล็กเสื่อม พี่หลุดเข้ามาในวงโคจรของชมรม (แบบจำใจ) เริ่มคลุมฮิญาบเพราะไปค่าย บรรยากาศที่นั่นกระตุ้นให้อยากใช้ความรู้ที่ถูกปลูกฝังมาแบบนกแก้วนกขุนทองเมื่อตอนเด็ก ๆ แต่ … มันหายไปแล้ว! ในขณะที่บรรยากาศของค่ายแวดล้อมไปด้วยกลิ่นไอของอิสลาม แต่พี่กลับรู้สึกว่า ทำไมเราไม่มีอะไรเลย … มันน่าเศร้าจริง ๆ

ด้วยความอะไรซักอย่างในตัว ก็ยังไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงทันที แต่สุดท้าย อัลฮัมดุลิลลาฮฺ พี่ก็มีฮิญาบเป็นของตัวเอง เริ่มจากผ้าคลุมสี่เหลี่ยมธรรมดา ๆ อ่ะนะ แล้วพระองค์ก็ช่วยเหลือให้มันกลายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น (สำหรับพี่)

ฮิญาบผืนนี้มีที่มาจากรุ่นพี่และเพื่อน ๆ ในชมรม อัลฮัมดุลิลลาฮฺ พร้อมกับบรรยากาศความอบอุ่น ความเป็นพี่น้อง ที่ช่วยสนับสนุนให้พี่กล้ายืนในเรื่องนี้อย่างเต็มที่และเข้มแข็งพอ ลองนึกดู วันแรกที่คลุมฮิญาบไปเรียน มันไม่ค่อยมั่นใจเอาซะเลย ได้แต่นึกว่าถ้าไปอยู่ชมรมแล้วจะสบายใจ … แล้วก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ

ฮิญาบผืนนี้ทำให้ชีวิตพี่เปลี่ยนไป ตำแหน่งแกนสาขา (ที่ดูเหมือนจะสำคัญ) ก็ถูกสลัดไปง่าย ๆ กลายเป็นว่ามันดูไม่มีค่าอะไรเลย … ชมรมค่อย ๆ ดึงพี่ออกมาจากวัฒนธรรมญาฮิลียะฮฺ[1] ต่าง ๆ ชีวิตพี่ค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่แสงสว่างอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

คือไม่รู้จะบอกยังไง มันรู้สึกดีจริง ๆ อบอุ่น เป็นแหล่งกำลังใจชั้นยอดที่ผลักดันให้เกิดสิ่งดี ๆ เป็นคลังเสบียงความรู้ที่พร้อมให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี เป็นขุมแห่งความรักที่หาไม่ได้ในเพื่อนเรียน[2] ทั่วไปในมหา’ลัย

ด้วยความรู้สึกดีต่อชมรมอย่างแรงกล้า ทีนี้พอชมรมมีอะไรก็อยากช่วยเต็มที่ แต่มันเพลินไปหน่อย จับงานทั้งในและนอกชมรมจนเต็มมือ แทบไม่ได้แบ่งเวลาสำหรับการเรียน คะแนนที่ออกมาก็เล่นเอาใจหายไปเลย นี่ก็ข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ ต้องตั้งหลักอยู่นาน กว่าจะกู้สถานการณ์แบ่งเวลาเรียน – งาน ให้ลงตัว เพราะการเรียนก็คืองานหลักของเราเหมือนกัน ส่วนนึงก็เป็นภาพของมุสลิมที่จะออกสู่สายตาคนภายนอกด้วย (จะยอมให้ใครมาว่ามุสลิมโง่เหรอ?) .. ก่อนเรียนจบก็ปิดท้ายด้วยความลงตัว ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้ค้างคาใจ[3] อัลฮัมดุลิลลาฮฺ … เฮ้อ! โล่งไปที

พูดถึงเรื่องการทำงาน .. ก่อนอื่นเราต้องเข้าใจความแตกต่างของแต่ละคน ไม่มีใครเหมือนกันหมดทุกอย่างหรอก พยายามให้เรื่องนี้เป็นจุดแข็งในการทำงานของพวกเรา[4] ความเห็นที่แตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็มองข้ามไปบ้าง อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ อย่ายึดตัวเองเป็นหลัก คิดถึงความรู้สึกของคนอื่นบ้าง ที่สำคัญนะ อย่ามุ่งเอาแต่คุณภาพงานจนลืมนึกถึงความรู้สึกของคนทำงานด้วยกัน

แน่นอนว่าเส้นทางการทำงานมันไม่ราบเรียบหรอก อดทนให้มาก ๆ ละกัน ถ้ามีข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับเราแล้วไม่ใช่เรื่องจริง ก็เฉยไว้ได้เปรียบกว่า เอาเวลาไปคิดเรื่องงานให้เดินหน้าต่อดีกว่าเป็นไหน ๆ

ชีวิตมหา’ลัยมันก็สั้นนะ ไหนจะต้องหักลบเวลาที่เสียไปอีก เหลือที่ได้อะไรเต็ม ๆ ก็ไม่เยอะ เก็บมาฝากน้อง ๆ ได้นิดหน่อยแค่นี้ล่ะ มองดูรอบ ๆ ตัวละกัน เพราะมันมีบทเรียนให้เราอยู่ตลอดเวลา เก็บสะสมประสบการณ์ให้เต็มที่ เตรียมให้พร้อมที่จะออกสู่โลกภายนอก เพราะเมื่อเราเรียนจบ นั่นล่ะ โลกในชีวิตจริง สังคมที่เละเทะกว่าในมหา’ลัยหลายเท่า ในขณะที่เราต้องออกมาตัวคนเดียว มาสู่สังคมใหม่ มาตั้งหลักใหม่ … ถามตัวเองบ่อย ๆ นะว่าเราพร้อมแค่ไหน?

 


 

[1] วัฒนธรรมโง่เขลาสมัยก่อนอิสลาม เช่น แหกปากร้องตะโกนอะไรซักอย่าง วิ่งเต้นกระโดดไปมา ฯลฯ (ที่มา : อบู ซะอฺด)

[2] พบได้ง่ายตามมหา’ลัยทั่วไป เป็นเพื่อนที่เห็นหน้าและส่งยิ้มให้กันตอนเรียน แต่เรื่องศาสนา (การดำเนินชีวิต) มักไปด้วยกันไม่ค่อยราบรื่น ไม่เหมือนพี่น้องที่ชมรม

[3] อยากให้เรื่องนี้เป็นบทเรียนสำคัญสำหรับน้อง ๆ แบ่งเวลาให้ดี ดูให้เหมาะว่างานมากน้อยแค่ไหนเหมาะสำหรับเรา อย่าทุ่มเวลากับการเรียนจน (อ้างว่า) ไม่มีเวลาทำงานศาสนา และก็อย่าทุ่มให้กับงานจนลืมเรื่องเรียน ถ้าจบแล้วมาคิดออกตอนหลังก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

[4] เรื่องความแตกต่างนี้ สามารถทำให้เป็นได้ทั้งจุดอ่อนและจุดแข็งในการทำงาน อยู่ที่ว่าเราจะให้มันเป็นจุดอ่อนที่สร้างความแตกแยก หรือจะให้เป็นจุดแข็งที่เกื้อหนุนในการทำงานร่วมกัน

 

ผู้เขียน:

Homeschooling Muslim Mom

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s