Posted in ก้าวสู่บ้านเรียน, หลักสูตรการเรียนรู้, แผนการเรียนรู้

เขียนแผน

p_20161102_112926.jpgที่จริงมีเรื่องราวมากมายอยากเรียบเรียงลงบล็อก
แต่ที่ไม่อยากเชื่อว่าจริงก็คือ เรามีเวลาไม่มากขนาดนั้น ขอเอาเรื่องด่วนๆ ก่อน
ณ ตอนนี้เป็นช่วง “เขียนแผน” ส่งแผนกัน หลายๆ บ้านสนใจ เราขอก้าวกระโดดมาเล่าเรื่องนี้ก่อนเลยนะคะ

ส่วนที่น่ากังวลใหญ่ๆ ของการเขียนแผน น่าจะเป็นเรื่อง หลักสูตร  ส่วนอื่นๆ ของแผนก็จะไม่ยาก รายละเอียดการเขียนแผนดูใน ไฟล์แนบ เครือข่ายบ้านเรียนได้ทำไว้มีคำอธิบายให้เราไต่ไปต่อได้ ส่วนถ้าในรายละเอียดการลงมือมีปัญหาอะไร ก็ยังปรึกษากันต่อได้ค่ะ

สำหรับหลักสูตร ถ้าเราจะยกหลักสูตรการศึกษาแกนกลางเหมือนในระบบมาเขียน ก็คงจะผ่านเขตได้ง่ายค่ะ แต่ถามว่าในทางปฏิบัตินั้นก็ไม่ง่ายสำหรับการเรียนจริง เพราะลูกไม่ได้นั่งเรียนในห้องเรียน จะให้เอาแบบฝึกหัดมาทำทุกวันคงไม่สนุกนักเนอะ เพื่อนก็ไม่มีเรียนด้วย  แต่ถ้าเราจัดเป็นกิจกรรมการเรียนรู้ ก็น่าสนใจไปต่อ และเราสามารถไปต่อตามที่ลูกสนใจ เรื่องไหนอยากลงลึกก็ไป เรื่องไหนไม่ค่อยชอบก็เอาพอรู้

วันก่อนที่ไปฟังอบรมเขียนแผน ก๊ะซกีนะฮฺได้แนะนำให้เริ่มจาก 3 หัวข้อ

Continue reading “เขียนแผน”

Posted in PPLคุย

สร้างบ้าน… เรียน

“เธอชื่ออะไรเหรอ?”
“มาเล่นโปเกม่อนกับเรามั้ย?”
“ทำเป็นรูปอะไรอะ”
นี่เป็นบทสนทนาของเด็กๆ บางส่วนที่เราได้ยินเมื่อวาน พวกเค้าตั้งวงคุยเล่นกัน แนะนำตัวกัน หาทางอยู่กันได้อย่างมีความสุขระหว่างที่พ่อแม่กำลังประชุม นี่น่าจะเป็นภาพบรรยากาศปกติของการประชุมบ้านเรียน พ่อแม่พาลูกๆ มาด้วยบ้าง แบ่งกันดูแลบ้าง บางคนเตรียมหนังสือของเล่นมาเพื่อให้เด็กๆ ได้ใช้เล่นรอระหว่างพ่อแม่คุย จะมีเสียงเด็กๆ สอดแทรกมาบ้างอันนี้เป็นเรื่องธรรมดา และก็เห็นผู้ปกครองลุกมาดูแลลูกมาบอกว่า ลดเสียงหน่อย เป็นภาพที่น่ารักดีค่ะ

เมื่อวานได้มีโอกาสไปฟังเรื่องการประเมินและการเขียนแผนบ้านเรียน เป็นครั้งแรกที่กลับเข้าสู่การหาความรู้เรื่องนี้เต็มตัว หลังจากห่างไปนาน ไปครั้งนี้ไปเพื่อเก็บรายละเอียด มีหลายอย่างที่เรายังไม่รู้ ก็ได้รู้อะไรมากขึ้น มันไม่ได้คำตอบทั้งหมดในวันเดียว แต่อย่างน้อยได้ทางไป และที่สำคัญ ได้แรงใจ

16177618_10210210573959075_5235781671078427272_oนงานเราได้พบกับบ้านเรียนหลายครอบครัว ทั้งมุสลิม พุทธ คริสต์ เราอาจจะต่างกันในความเชื่อ แต่มีจุดเหมือนกันในที่นั้นคือ ความตั้งใจที่จะดูแลการเรียนรู้ของลูกโดยครอบครัว

บรรยากาศการพูดคุยเป็นไปอย่างง่ายๆ กันเอง ในวงประชุมไม่ได้มีอุปกรณ์หรูหรา (โดยส่วนตัวเองคิดว่า แค่มีที่ประชุมห้องแอร์นั่นคือมีค่ามากแล้ว เราเคยผ่านจุดที่มองหาไม่มีที่ประชุมมา)  และนั่นก็ดูไม่ใช่สาระของพวกเรา ขณะที่พ่อแม่นั่งคุยกัน ลูกๆ ก็ตั้งวงเล่นกัน

ภาพที่เห็นผู้ปกครองครุ่นคิด ถามคำถามอย่างสนใจ พูดคุยแนะนำกันอย่างออกรส เป็นบรรยากาศที่อดหยุดดูไม่ได้ มันมีบางสิ่งที่ดึงดูดให้พ่อแม่กลุ่มนี้มาคุยกัน มาวางแผน แนะนำกัน เพื่อลูกๆ ของพวกเค้า เราแวะสังเกตภาพและเก็บความรู้สึกเหล่านี้ ระหว่างที่จดบันทึกหรือพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยจนเมื่อยคอ

ในส่วนของเนื้อหา สารภาพว่าตัวเองยังไม่ตกผลึกความคิดดี ยังไม่มีอะไรจะถ่ายทอดค่ะ แต่ที่ได้มามากๆ คือ แรงใจ ที่สำคัญมากสำหรับ การ ก้าว เดิน ไป ของคนกลุ่มเล็กๆ ในสังคม … และด้วยเหตุนี้ที่เราได้รวมตัวกัน เพื่อพลัง มันไม่ใช่เส้นทางสวยหรู แต่คือทางเดินหนึ่งที่พวกเราเลือก และจะพยายามดูแลประคับประคองเพื่อไปด้วยกัน… ครอบครัวบ้านเรียน

16179453_10210211222455287_5226231815173556080_o

Posted in มุมคุณแม่, มุมสะกิดเกลา, มุมเด็ก, สื่อการเรียนรู้

เตือน DD

เคยมั้ยคะเวลาเตือนแล้วลูกใช้เหตุผลตอบกลับ ตอบกันไปมา กว่าจะจบ
เคยมั้ยเวลาจะเตือนลูก เราพูดซะยืดยาว คำพูดยิ่งหลั่งไหล อารมณ์ยิ่งขึ้น
เคยมั้ยที่รู้สึกเสียใจกับคำพูดที่ออกไป….

วันนี้เรามีวิธีการเตือนลูกแบบหนึ่ง ที่เพิ่งใช้ไม่นาน แต่ทุกครั้งที่ใช้ บอกเลยมันดีต่อใจ (หมายเหตุไว้ตัวใหญ่ๆ ว่าผู้เขียนก็ยังไม่สามารถใช้ได้ในทุกสถานการณ์ชีวิต กำลังอยู่ระหว่างปรับปรุงระบบ) แต่เพราะพบว่ามันดีจึงมาบอกเผื่อใครจะใช้กัน

วิธีการนี้คือ การเตือนกันด้วย อัลกุรอานและหะดีษ เพียงเลือกท่อนอายะฮฺกุรอานหรือหะดีษที่สั้นๆ จำง่าย แต่ตักเตือนตรงสถานการณ์ ท่องไว้เลยค่ะ หยิบมาใช้เมื่ออยู่ในสถานการณ์นั้นๆ คำเตือนเหล่านั้น เช่น Continue reading “เตือน DD”

Posted in มุมคุณแม่

ลูกวัยลุ้น

จ้ะ ไม่ได้อ่านผิด จะเขียนหัวข้อแบบนี้จริงๆ ใครที่ลูกๆ เข้าวัยรุ่นแล้วคงเข้าใจว่า มันต้องลุ้นจริงๆ เวลาจะบอกกล่าวให้ทำอะไร ต้องลุ้นว่าลูกจะเห็นด้วยมั้ยจะทำมั้ย ช่างน่าตื่นเต้นระทึกใจ อัลฮัมดุลิลลาฮฺ

ถึงคราวที่ลูกเปลี่ยนผ่านเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น มีความคิดอ่านของตัวเอง ไม่ชอบให้ใครบอกสั่ง เป็นวัยที่คุณแม่มือใหม่ตกใจทำไรไม่ถูกค่ะ ตอนแรกคิดว่าลูกเล็กๆ จะเหนื่อยต้องดูแลอุ้มชูกันทุกเรื่อง แต่พอมาถึงจุดนี้บอกเลยว่า เหนื่อยแบบนั้นยังเบากว่าช่วงที่ลูกเข้าวัยรุ่น ช่างซับซ้อนยากกว่ายิ่งนัก อัลฮัมดุลิลลาฮฺ

ขุ่นแม่จึงลงมือเปิดตำรา หาประสบการณ์จากแม่ๆ มืออาชีพ หาแนวทางจากบรรยาย และไม่รีรอจะเลือกซื้อหนังสือจิตวิทยามาอ่านประดับฝีปากและลีลาเลี้ยงลูกของตัวเองบ้าง … แล้วก็ได้คำตอบ ออ ที่ลูกเริ่มต้าน นี่เป็นเรื่องธรรมดานะ แสดงว่าเค้าเริ่มโตเป็นผู้ใหญ่มีความคิดเป็นของตัวเอง อัลฮัมดุลิลลาฮฺ ถือว่าดีไป ต่อไปแค่คิดว่าเราจะทำยังไง จะพูดยังไงกับลูกดี ต่อไปนี้เป็นแนวทางที่เพิ่งเริ่มจับ ย้ำว่า เพิ่งเริ่ม นะคะ แต่อยากจะบันทึกไว้ให้ตัวเองและพี่น้องที่แวะมาอ่าน เผื่อจะเป็นประโยชน์ ใครมีแนวทางไรดีๆ ก็แบ่งปันกันได้เลยค่ะ ญะซากุมุลลอฮุคอยรอน

20161210_161216_0005.jpg

1.   ดุอาอฺ  สำคัญที่สุดคือดุอาอฺควบคู่ความพยายามของเราค่ะ เคยสังเกตตัวเองมั้ย หลายๆ ครั้งที่เราอ่อนแอในเรื่องอะไร นั่นมักจะเป็นเรื่องที่เราบกพร่องต่อการขอดุอาอฺ ลองทบทวนดุอาอฺในชีวิตของเรา มีเรื่องอะไรบ้างที่ตกหล่นก็เติมไป และเรื่องลูกที่เป็นอะมานะฮฺของเรา ก็ต้องอยู่ในดุอาอฺที่หนักหน่วงในการขอเช่นกัน ส่วนถ้าขอแล้ว ก็พยายามทำส่วนอื่นๆ คู่กันไป..

2.   ฟังและพยายามเข้าใจลูก  เราเองก็อยากให้คนอื่นฟังและเข้าใจเรา ลูกก็เช่นกันค่ะ ลูกก็มีความคิดของตัวเอง แม้บางเรื่องในมุมมองผู้ใหญ่จะไม่เข้าท่า แต่ก่อนจะบอกปัด ลองถามลองฟังลูกบ้างก็น่าจะเข้าที บางทีเราก็ได้เห็นอะไรในอีกมุมที่เราไม่เคยมอง

3.   พยายามบอกว่า “ได้”  เคยทำตัวเป็นคนสายแข็งแบบอะไรก็ไม่ได้ ก็ไม่ค้นพบความสุขในตัวเองและคนที่เราห้ามค่ะ เลยลองเปลี่ยนใหม่

Continue reading “ลูกวัยลุ้น”

Posted in ก้าวสู่บ้านเรียน, บันทึกบ้านเรา, PPLคุย

แกร่งได้อีก

ทีแรกจะตั้งชื่อตอนนี้ว่า “อุปสรรค” อยากจะสะกดมันช้าๆ ทีละพยางค์ อุบ-ปะ-สัก ฟังแล้วยิ่งกระอักรู้สึกเจ็บปวดได้ที่ … แต่มาคิดอีกที จะทุบตีตัวเองไปทำไม ขอเปลี่ยนสร้างกำลังใจให้ดัวเอง ด้วยหัวข้อใหม่ที่ตั้งไว้นี่ดีกว่า

14800910_10209445517753148_1081995735_n

อย่างที่เคยติดไว้ตอนฮัมซะฮฺทำร้านขายเครื่องเขียนแล้วเลิก ถามว่าเลิกเพราะอะไร ส่วนนึงนั้นคงยอมรับในความเป็นเด็กของลูก พอรู้สึกว่ามันยากก็มีท้อ กว่าจะได้แต่ละบาทต้องรอ…ร้อ…รอ ลุ้น … ทีแรกเรามองว่าลูกย่อท้อไม่ทำให้สำเร็จ ก็คะยั้นคะยอให้ทำต่อ เด๋วไปส่ง ไปช่วยตั้ง นั่งเป็นเพื่อนสักพัก แต่พอหลังจากนั้นเรามารู้ว่ามันมีปัจจัยอื่นที่ลูกไม่อยากไป เพราะโดนคำถามว่า ทำไมไม่ไปโรงเรียน (ก็มานั่งขายอยู่หน้าโรงเรียนนี่นะ) บวกกับมาเจอช่วงที่เริ่มมีร้านค้านำเครื่องเขียนมาขาย เราก็ยอมละ ไหนๆ เด็กๆ ก็มีที่ซื้อแล้ว เราพับโครงการไปก็ได้

ทีแรกคำถามทำนองว่า “ทำไมไม่ไปโรงเรียน” อุมมีเหมือนจะมองเป็นเรื่องเล็ก พยายามบอกกับตัวเองว่า เรื่องอะไรให้ปัจจัยภายนอกมามีผลกับเรามากมาย เมื่อเราตัดสินใจแล้ว อันนี้จะมีบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ๋อะไร บอกกับตัวเองแบบนั้นแล้วปล่อยผ่านๆ มันไป จนกระทั่ง…. เรื่องนี้ก็ยังมีเข้ามาเรื่อยๆ อีก ลูกมีอาการมากขึ้น จากเคยช่วยออกไปซื้อของให้ ไม่อยากออกไป  เคยไปรับน้อง ไม่อยากไป  เคยไปละหมาดมัสญิดก็ไม่ไป อ้างเหตุผลนี้ ว่ามีคนถามเยอะ

แรกๆ เราก็ขึ้นกับลูก ที่ขึ้นเพราะมันก็โดนใจเรา แต่หลังๆ เริ่มทำใจได้ พอลูกบอกก็ลูบหัว ไม่ว่าอะไร ปาดน้ำตาตัวเอง หะๆ คิดในใจว่าจะทำยังไงดีกับเรื่องนี้ ทั้งที่มันเป็นเรื่องนอกบ้านแท้ๆ กลับมามีผลกวนใจในบ้านเราได้ขนาดนี้เชียว

เคยมีพี่น้องคนนึงค่ะ เค้าชวนอบูฮัมซะฮฺคุยกันพื่อถามข้อสงสัยเรื่องการทำโฮมสคูลของบ้านเรา เพียงไม่กี่สิบนาทีที่ผ่านไป เค้าได้เข้าใจเรา เราได้อธิบาย … งดงามค่ะ เหมือนจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่เรามองว่างดงาม เพราะใช่ว่าทุกคนจะทำแบบนี้

ที่อดรู้สึกในใจไม่ได้ก็คือ ไม่มีคำถาม ไม่มีไลน์มาถาม ข้อความเฟซ มาถึงเรา แต่กลับมีคำถามแบบนี้สาดใส่ลูก จนอดสงสัยไม่ได้ว่า “ต้องการคำตอบจริงๆ มั้ยคะ” ถ้าต้องการขอให้มาถาม เราจะตอบ แต่ถ้าไม่ต้องการ เราอยากให้หยุดถาม เพราะคำถามง่ายๆ แค่นี้ มีผลต่อเด็กที่ยังไม่มีวุฒิภาวะเต็มที่ ทำให้เด็กเค้าหวั่นไหว แล้วเรารู้สึกยังไง?

และแน่นอนว่า สำหรับผู้ศรัทธานั้น ทุกอย่างมีแต่ “ดีกับดี”

ลูกไม่ได้ไปมัสญิดพอดีกับที่เราตั้งใจว่าจะดูเรื่องอาบน้ำละหมาดและละหมาดของลูกให้ละเอียดขึ้น ก็ได้ใช้ช่วงเวลานี้เพื่อสอนกันแบบลงรายละเอียดตามตั้งใจ  และเรื่องที่ดีกว่านั้นก็ติดตามมาอีก หลังจากเราเริ่มเขียนบล็อก ราวกับความเข้าใจก็หลั่งไหลตามมา ลูกมีทีท่าง่ายขึ้ันที่จะไปละหมาดมัสญิด หรือช่วยออกไปซื้อของ อุมมีไม่ได้ซักหรอกนะว่าไม่มีคนถามแล้วหรือ? แค่เห็นแบบนี้ก็เบาใจขึ้น อัลฮัมดุลิลลาฮฺ

และเรื่องนี้ ก็คือเบื้องหลังหนึ่งของการกลับมาเขียนบล็อก มันเรียกแรงบันดาลใจ เวลา และอะไรต่ออะไรที่เราเคยวางลงไปให้ฟื้นขึ้น เพื่อจะบอก เพื่อจะให้เข้าใจ และมองมายังพวกเราแบบเมตตา … เราไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ เราทำสิ่งถูก กฎหมาย เราสอนลูกด้วยอุดมการณ์อิสลาม เพียงอาจแตกต่างในรูปแบบ แต่เราไม่ได้คิดร้ายใคร ไม่ได้ทำร้ายใคร และเพียงหวังว่า คุณจะเข้าใจ …

Posted in ก้าวสู่บ้านเรียน, บันทึกบ้านเรา, PPLคุย

โฮมสคูล… เรียนอย่างไร

เราปิด-เปิดเรียนพร้อมกับน้องๆ โดยอัตโนมัติ เพราะช่วงที่น้องๆ หยุดเรียนแทบไม่มีช่วงเวลาสงบที่เราเรียนกันได้ (ไว้ถ้ามีโอกาสอาจได้เล่าภาพบ้านอันคึกคักระหว่างอุมมีกับคนเด็กทั้งห้า) ตอนนี้เราจึงเริ่มเปิดเรียนเทอม 2 แล้ว…

เนื่องจากแผนกลับเข้าระบบของเรานั้นวางไว้ตอน ม.ปลาย หรือเร็วที่สุดก็ ม.ต้น ตอนนี้เราจึงขอตัดความกังวลที่ต้องเรียนเนื้อหาให้เทียบเท่าหลักสูตรในโรงเรียนไปก่อน ขอตามหาว่าจะเรียนรู้ยังไงให้ตรงตามความสนใจของลูก แล้วค่อยเอาหลักสูตรแทรกเข้ามา  … แน่นอนว่าเรายังคงส่วนของอัลกุรอานไว้ไม่เปลี่ยนแปลง แต่เปลี่ยนการเรียนรู้ที่จะทำแบบฝึกหัดตามหลักสูตรในระบบ มาเป็นเน้นเรียนตามความสนใจเพื่อให้มีชีวิตชีวาแทน

แล้วก็เป็นไปตามภาพค่ะ คนชอบทานอาหาร มักชอบทำอาหาร ลูกลองทำโน่นทำนี่ จากผัดง่ายๆ ของที่มี ไปจนถึงเปิดสูตรทางเน็ตหนังสือแล้วลองทำ อร่อยจนน้องๆ รุมกินหมดบ้าง หมดช้าบ้าง ก็เป็นธรรมดาของการฝึกหัดทำอาหาร แต่ที่แน่ๆ คือมีความสุข และนี่ก็คือหนึ่งในงานที่ฮัมซะฮฺช่วยแบ่งเบาอุมมีได้ ช่วยทำกับข้าวให้น้องๆ เตรียมอาหารให้คนในบ้านได้ อัลฮัมดุลิลลาฮฺ … เรื่องนี้ยังไม่ได้มีโอกาสส่งเสริมลูกแบบจริงจัง แต่หวังว่าอาจจะมีโอกาสในอนาคต

เทอมก่อนนี้ลูกสนใจลองทำ Stop Motion จากอุปกรณ์ที่มีอยู่ เอาเลโก้มาต่อเป็นฐานวางโทรศัพท์ติดกับหัวเตียง ถ่ายภาพทำ Stop Motion งมทำกันเป็นวันๆ ได้คลิปนึง อัลฮัมดุลิลลาฮฺ  แต่ปัญหาของมันก็มีหลายปัจจัย กล้องอีก โปรแกรม เคยลองดูจะไปต่อก็รู้สึกว่ามันลำบากเหมือนกันนะ อุมมีเลยลังเลที่จะมองหาอย่างอื่น

อยู่มาวันนึงลูกขอทำ Power Point นินจาฮาโตริ (ลูกรู้จักจากหนังสือเดินทาง Japan)  อุมมีเหงื่อตก เอ่อ จะทำเรื่องอื่นไม่ได้เหรอต้องทำการ์ตูน แต่ก็คิดว่าไม่ได้มีอะไรเสียหายเลยให้ลอง … ทักษะที่ลูกได้ฝึกคือ ค้นข้อมูล ค้นรูป จัดวาง ทำได้ดีกว่าตอนอุมมีหัดทำแรกๆ อีก หะๆ และวางลูกศรไปกลับ ลิงค์ไปแผ่นก่อนหน้าและย้อนหลัง อัลฮัมดุลิลลาฮฺ ก็ถือว่าได้เรียนรู้อีกทักษะนึง แต่อุมมีก็ยังไม่ค่อยปลื้มกับเรื่องการ์ตูนนะ หาทางเปลี่ยนเรื่องกัน

เราลองคิดว่าลูกน่าจะสนใจ เขียนโปรแกรม เลยหาแหล่งเรียนรู้ตั้งแต่เทอมที่แล้ว ได้ลองฝึกเขียนจาก Code.org เขียนโปรแกรมแบบสนุกๆ จาก Angry Bird หรือ Mine Craft เบื้องต้น ไม่ซับซ้อน  เทอมนี้ลองมาหาดูอีกทีก็ลงตัวที่ Codecombat.com ฝึกเขียนภาษา Python แบบเป็นลำดับและเนื้อหาเยอะกว่าที่เคย หลังจากนี้เป็นยังไงยังไม่รู้นะคะ เพราะนี่คือปัจจุบันที่เรียนรู้อยู่ พ่อลูกเค้ามีสัญญาวางเป้าหมายกันไว้ แต่เราขออุบออกอากาศไว้ก่อนจนกว่าความแน่นอนจะเกิดขึ้น

ตอนที่ลูกเขียนโปรแกรม อุมมีก็ได้ขุดภาษา C ที่เคยเรียนมาทบทวน (ลืมไปแล้วจริงๆ แต่ขอบอกว่าที่เรียนมานั้นได้ใช้) พร้อมได้เรียนรู้ภาษาใหม่ไปกับลูกด้วย ใน Codecombat จะแปลเป็นภาษาไทยให้ด้วยบางส่วน ก็ช่วยให้ง่ายขึ้น ส่วนภาษาอังกฤษนั้น เราอธิบายเสริมบ้าง ลูกเดาบ้าง เปิด Google Translate ไว้อีกแท็ปนึง ที่เห็นว่าลูกได้ก็คือจำได้ว่าคำไหนใช้ยังไง บางตัวก็ได้ความหมายไปด้วย ได้คอม ภาษาอังกฤษ และคณิตศาสตร์ ตามที่อยู่ในการเขียนโปรแกรมนั้น พอทะเลาะกับน้องก็บอกว่า hero.attack() … ฮา

สำหรับคณิตศาสตร์ นอกจากทำในหนังสือแบบฝึกหัด เรื่องที่ลูกยังไม่เข้าใจเราก็เปลี่ยนบรรยากาศมาทำใน Khanacademy.org  บ้าง คณิตศาสตร์เค้าแยกเป็นระดับชั้นไว้เลย มีวีดีโออธิบายละเอียดแต่ละเรื่อง และมีแบบฝึกหัดสะสมคะแนน แม้วีดีโอเป็นภาษาอังกฤษ แต่เพราะเค้าอธิบายช้า เนื้อหาเป็นไปตามลำดับ อุมมีนั่งอธิบายคู่ก็ช่วยได้  ใน Khan จะบันทึกการเรียนรู้ของลูกและส่งเมลคุยกับผู้ปกครองเป็นระยะด้วย เราค้นเจอเว็บนี้ตอนหาเว็บสอนเขียนโปรแกรม แต่คอมในเว็บนี้ค่อนข้างยาก เลยใช้แต่ส่วนคณิตไปก่อน

และแน่นอนว่า เมื่อมีการใช้คอม ก็ต้องดูแลกันมากขึ้นค่ะ เรือ่งกำหนดเวลา ดูอารมณ์ลูกว่าคอมมากไปมั้ย อุมมียังต้องดูแล จำกัด เจรจา และมีบทเข้มงวดกันบ้าง เพื่อรักษาความพอเหมาะในการใช้เทคโนโลยี บอกกับลูกเมื่อสังเกตการหงุดหงิดอารมณ์เสีย มีส่วนมาจากคอม (อันนี้ไม่รู้มีอ้างอิงเชิงวิชาการมั้ย แต่เคยเห็นตัวเองว่าตอนอยู่กับคอมและมือถือมากๆ เป็นยังไง ตอนนี้ไม่ให้ตัวเองเป็นอย่างนั้น และจะไม่ให้ลูกเป็นด้วย เชื่อว่าคอมและมือถือมีผลต่ออารมณ์หงุดหงิดก้าวร้าวค่ะ)  ยังดีที่ลูกบ้านนี้เคารพอุมมีเป็นสิทธิ์ขาด แม้จะมีฮึดฮัดไม่พอใจบ้าง แต่ก็รู้ว่าสุดท้ายต้องฟัง นั่นคือจบได้  ถ้าบ้านไหนให้ลูกหยิบจับเทคโนโลยี ไม่ควรลืมเรื่องนี้ควบคู่กันนะคะ

และเมื่อมีการเรียนรู้กับสิ่งประดิษฐ์ที่ก้าวหน้ารวดเร็ว ก็ควรมีช่วงชีวิตเบาๆ ช้าๆ กับผู้คนที่มีชีวิตควบคู่กันไปเพื่อให้สมดุล หลังละหมาดอัศริ ลูกจะได้ออกไปเล่นกับเพื่อนๆ ใกล้บ้านและออกกำลังกาย ใช้เวลากับผู้คน มองหน้า พูดคุย ปฏิสัมพันธ์ ออกแรง  นอกจากนี้ก็มีงานอาสาเป็นครั้งคราว กับผู้ใหญ่ใจดีที่เป็นครูสอนกุรอาน ชวนลูกยกโต๊ะ ขนเก้าอี้ ทาสี ฯลฯ งานออกแรงแบบผู้ชายก็ได้เรียนรู้จากคุณครูท่านนี้ด้วย ญะซาฮุลลอฮุคอยรอน

และนี่ก็คือวิธีการเรียนรู้ที่เป็นเอกลักษณ์ของ โฮมสคูล ค่ะ คือ มีความสุขที่จะได้เรียนรู้ในสิ่งที่สนใจ

ขอยกตัวอย่างอีกครอบครัวหนึ่งซึ่งลูกโตพอจะเห็นผลที่ชัดเจน เป็นพี่น้องในญะมาอะฮฺที่แม่อุตสาหะดูแลลูกสาวและพยายามเพื่อให้ลูกได้ไปต่อในระบบโฮมสคูล (รู้อะไรมั้ยคะ แม้เราจะทำในสิ่งที่ถูกตามกฎหมาย แต่ก็ไม่ได้ง่ายและราบรื่น ไว้คงได้คุยกันต่อ) คุณแม่ท่านนี้ให้ลูกเรียนแบบโฮมสคูลเรื่อยมา จนตอนนี้ลูกอยู่ระดับมัธยม สิ่งที่เห็นผลคือเธอเห็นว่าลูกสนใจภาษาอังกฤษ ก็ส่งเสริมให้ได้มีโอกาสได้เรียนรู้ฝึกฝนเต็มที่ จน ณ เวลานี้ที่ใครเจอก็ยอมรับในทักษะภาษาอังกฤษของลูกเธอ และลูกเธอคนนี้ก็เป็นครูพี่อาฟาคนเก่งของเด็กๆ หลายๆ คนไปเรียบร้อยค่ะ มาชาอัลลอฮฺ

ชักจะยาวไปแล้วสำหรับโพสนี้ … สุดท้ายแค่อยากบอกว่า เราไม่ได้หวังให้ลูกต้องเป็นอัจฉริยะโดดเด่น เพียงแต่ให้ลูกเรียนรู้สิ่งที่สนใจ เรียนไปอย่างมีความสุขแล้วต่อยอดไปสู่ความสามารถ ใช้ประกอบอาชีพได้จริงในชีวิต ลูกผู้ชาย ต้องคิดให้ไกลไปถึงหาเลี้ยงครอบครัวเลยทีเดียว… ไว้ตอนหน้ามาซับน้ำตากันค่ะ

Posted in ก้าวสู่บ้านเรียน, PPLคุย

โฮมสคูล … เรียนอะไร?

ขอย้อนกลับไปแตะเหตุผลที่ฮัมซะฮฺออกมาทำโฮมสคูลนิดนึงนะคะ อยากให้ลองนึกภาพค่ะ โรงเรียนเล็กๆ ที่เหมือนเป็นบ้านหลังนึง ซึ่งครูเกือบทั้งหมดเป็นผู้หญิง คงไม่เหมาะนักที่ลูกเราซึ่งเริ่มเป็นหนุ่มใหญ่จะใช้ชีวิตคุ้นชินเช่นนั้น มันไม่เหมือนโรงเรียนใหญ่ๆ นะคะ อยากให้นึกภาพตาม และนี่คือเหตุผลใหญ่ๆ ข้อนึง  เมื่อรวมกับที่เรามองเห็นว่าลูกควรจะเน้นจะเสริมไปทางไหน และเมื่อเราสะดวกขึ้น ก็ดูจะเป็นเหตุผลที่ลงตัวทีเดียว… บิอิซนิลลาฮฺ

และเนื่องจากตอนแรกที่ฮัมซะฮฺเข้าเรียนที่นี่ ยังใช้ระบบโฮมสคูล พอออกมาทำต่อที่บ้าน แผนที่ส่งเขตไว้ก็ยังใช้ได้ต่อจนถึง ป.6 ด้วยการอนุมัติจาก ผอ. โรงเรียน ญะซาฮัลลอฮุคอยรอน ครูมากมายค่ะ  ทีนี้พอไปต่อ ก็มาถึงว่าจะเรียนอะไร ยังไงดี  หนึ่งในจุดเด่นของโฮมสคูลก็คือ การออกแบบหลักสูตรการเรียนรู้ได้เอง ซึ่งฟังดูเหมือนจะดี แต่ยากกว่าในระบบค่ะ เพราะในระบบคือมีหลักสูตรแบบเรียนมาให้ ชั้นนี้เรียนอะไร ก็เรียนไปตามแบบเรียน เสริมกิจกรรมตามเนื้อหาในหลักสูตร  แต่โฮมสคูลนี่ พอไม่บังคับเหมือนกว้างเกิน จะเรียนอะไรยังไงดีล่ะทีนี้???

ชีวิตในเทอมแรกของเราเหมือนยุ่งๆ ไม่เข้าที่ทางซะทีค่ะ เพราะปัญหาสุขภาพส่วนตัวของอุมมี เราหมดเวลาและแรงใจไปกับมันเยอะทีเดียว แต่กระนั้น เราก็ลองผลักดันให้ลูกทำนู่นนี่บ้าง  เรามองเห็นว่าแถวโรงเรียนมีร้านขายอาหารเยอะแล้ว แต่ไม่มีร้านเครื่องเขียน ทั้งที่เป็นของที่เด็กๆ ใช้กันประจำ เลยไปซื้อเครือ่งเขียนมาให้ลูก เปิดร้านเครื่องเขียนเล็กๆ หน้าโรงเรียน อัลฮัมดุลิลลาฮฺ กับประสบการณ์ในช่วงเวลาหนึ่ง ลูกได้เรียนรู้ว่าแต่ละบาทใช่ว่าจะมาง่ายๆ วันนี้ขายได้แค่นี้ วันไหนมีผู้ใหญ่ใจดีมาเหมานี่ยิ้มหน้าบานเลย  และคุณป้าใจดีร้านข้างโรงเรียนที่ให้ลูกนั่งขายที่ร้านแบบไม่กังวลความเกะกะเลย ญะซาฮุมุลลอฮุคอยรอน … แต่อย่างไรก็ตาม งานนี้ก็พับไป ด้วยเหตุผลที่ขอละไว้เล่าในตอนอุปสรรคนะคะ อินชาอัลลอฮฺ

เนื่องจากเราเห็นว่าฮัมซะฮฺค่อนข้างสนใจ วิชาการสามัญ และหวังจะไปต่อในระบบการศึกษา ก็ตั้งใจว่าจะเกาะเนื้อหาหลักสูตรในระบบไปด้วย พอดีได้หนังสือเรียนเก่าจากญาติผู้พี่ ก็มาอ่าน และซื้อหนังสือแบบฝึกหัดรวมและสรุปเนื้อเรื่องมาทำ ซึ่งตรงนี้อุมมีคิดว่าพอ สำหรับการไปทำข้อสอบ สำหรับวิชาที่ใช้การอ่านเองได้  ส่วนวิชาคณิต เราซื้อแบบฝึกหัดแยกเฉพาะ เพราะอยากให้ลูกฝึกเยอะๆ หรือเพราะอุมมีอยากสอนไม่รู้  แต่ลูกก็ทำค่ะ ทำไปเรื่อยๆ วันไหนอยากทำเยอะก็ทำ วันไหนอยากทำน้อยก็ทำ แล้วอุมมีก็มาตรวจดูว่าลูกยังไม่ได้ตรงจุดไหน ต้องสอนเพิ่ม  … สรุปว่าในส่วนเนื้อหาวิชาการในระบบ ก็พอมองออกว่าไปตามนี้ได้ แต่ปัญหาที่ไม่ได้คำตอบคือ ลูกก็ยังไม่ได้รู้สึกสนุกในการเรียนรู้ รู้สึกว่า ที่เรียนมันตรงใจ … อุมมีก็เครียดต่อไปค่ะ

ส่วนของ อัลกุรอาน อาจแบ่งเป็น 3 ส่วนค่ะ ส่วนของการอ่านสะกดและการท่องจำ 2 ส่วนนี้จะเรียนกับอุมมีทุกวัน หลังส่งน้องๆ พอดีได้ครูพิเศษแบ่งเวลามาสอนลูกรายสัปดาห์ ก็ช่วยเปลี่ยนอารมณ์และบรรยากาศจากการเรียนกับอุมมีได้บ้าง  ส่วนของตัฟซีรอุมมีสอนไม่ได้ค่ะลูกเบื่อ ได้แค่แทรกๆ อธิบายสั้นๆ ช่วงอ่านหรือท่องจำ   ตัฟซีร-หะดีษ นี่ก็ได้ผู้ใหญ่ใจดีพาไปเรียนกับลุงเชคหรือ อ.นะอีม ตามรายสะดวกค่ะ ญะซาฮุมุลลอฮุคอยรอน  แรกๆ อุมมีเยอะ บอกลูกให้จดมาด้วย เพราะลุงเชคเคยบอกว่า ฟังบรรยายต้องมีสมุด-ปากกาเป็นอาวุธ ครั้งนึงลูกจดอายะฮฺกุรอานมา อีกครั้งนึงจดด้วยหมึกล่องหน อุมมีมาทบทวนว่าเราเยอะไป เลยแค่ให้ไปฟังได้บรรยากาศ ได้อะไรมาบ้างก็ดีแล้ว

นอกเหนือจากที่เล่ามาก็มีอีกวิชาหนึ่งที่ถือว่าประสบความสำเร็จในเทอมแรกค่ะ คือ ทักษะชีวิต เดิมตอนไปโรงเรียน ฮัมซะฮฺจะตื่นละหมาดอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนใครไปโรงเรียนก่อนน้องๆ ก็ดูเหมือนจะดีใช่มั้ยคะ แต่นั่นก็คือเค้ามองแค่ตัวเอง  ตอนที่ทำโฮมสคูลเหมือนเป็นความรับผิดชอบร่วมกันที่ฮัมซะฮฺต้องช่วยอุมมีอะบีดูแลส่งน้องๆ ไปโรงเรียน ช่วยเตรียมหรือซื้ออาหารเช้าบ้าง อาบน้ำให้น้องบ้าง เดินไปส่งบ้าง ก่อนจะเริ่มการเรียนของตัวเอง  ช่วงเวลาระหว่างวันที่อุมมีอยากได้คนช่วยเปลี่ยน ก็คือฮัมซะฮฺที่ช่วยได้ เค้าได้ดูแลน้องๆ ได้ดูแลอุมมีมากขึ้น ได้คุยเข้าใจกันมากขึ้น (แม้จะมีทะเลาะกันเป็นปกติ เหอๆ) ได้ช่วยเหลือแบ่งเบางานบ้าน แม้ว่าจะได้บ้างไม่ได้บ้างตามอารมณ์ อัลฮัมดุลิลลาฮฺ แต่นี่ก็คือทักษะชีวิตที่ลูกได้เยอะมากจากโฮมสคูล

เท่าที่เล่ามาเป็นภาพตอนเทอม 1 ที่ผ่านไปแล้วนะคะ พอรวบรวมแบบนี้ก็ดูเข้าท่านะ ดูเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ ณ เวลานั้น ภาพภายนอกของเราดูเหมือนไม่มีอะไร ตอนนั้นใครถามอุมมีก็ได้แต่สงบปากสงบคำค่ะ ได้กำลังใจจากคุณพ่อบ้านเยอะมาก >_<  … เทอมแรกผ่านไปแบบงงๆ ค่ะ ว่าจบเทอมแล้วเหรอ แต่เทอมสองเราจะเห็นความชัดเจนกว่านี้ จะนอกระบบกว่านี้อีกค่ะ โปรดติดตามมม